ronaldussen.punt.nl
2 woorden
Het volgende fragment speelt zich af ergens in de 2e klas van de middelbare school. Buiten was het mooi weer
 
2 woorden
 
Er was een leraar afwezig. Ik weet niet meer welke het was.
We kregen een vervangende docent voor dat uur.
Het was mijn mentrix uit de eerste klas.
We begeven ons allen naar lokaal 6C, aangrenzend aan de aula genaamd “de kleine beer”
Eenieder zoekt een plaats en gaat zitten.
M’n oude mentrix komt binnen en verteld dat het haar niet goed uitkomt. Ze zou ons een “buitenopdracht” geven. Oftewel, naar buiten (het was mooi weer) wat vragen beantwoorden (hoeveel ramen heeft het gebouw etc.), opdracht inleveren en rest van het uur vrij.
 
We gaan met zijn allen naar haar bureau en zij deelt de opdrachten uit.
Ik slof als een van de laatste richting bureau. Ik had niet zoveel haast. Een aantal heeft hun opdracht al en lopen naar buiten.
Zo ook een jongen uit m’n klas wiens naam ik vergeten ben. Hij is bij de deur en roept dan keihard richting mij. “Ron, je stinkt!”. Ik voel een warme gloed door m’n gezicht trekken.
Waarom moest dit nou weer? Hielden ze dan nooit op? Waarom pakken ze altijd mij?
Ik kijk m’n oude mentrix aan, zij trekt een gezicht alsof ze er niks van snapt, ik trek net zo’n gezicht. Ze hoeft niet te weten dat dit mij dagelijks overkomt. Het heeft geen nut. Ook zij zal net als alle andere leraren van de school niks aan willen / kunnen doen. Ik pak zwijgend m’n opdracht en loop dan samen met Danny de klas uit. We doen buiten onze opdracht, gaan naar binnen, leveren het in en lopen dan weer naar buiten en praten dan wat over koetjes en kalfjes. De mentrix kwam niet meer terug op het voorval van daarstraks. Ik vond het al best, had geen zin om er op in te gaan. Ik wilde het vergeten.
 
Nu, jaren later, achtervolgt dit fragment me nog steeds. Ik weet nog precies hoe ik voelde, hoe ik het grinniken van m’n “klasgenoten” hoorde, hoe m’n oude mentrix naar me keek, wat voor weer het was, en ik herinner ook het gezicht van die jongen die dat zei. Ik weet waar hij stond en welk lokaal we zaten.
Lokaal 6c. Het lokaal waarin in het begin van het schooljaar me al duidelijk werd gemaakt dat ik niet welkom was, dat ze mij haatten, dat ik weer een jaar tegemoet ging vol pesterijen en eenzaamheid.
 
Woorden kunnen je leven lang blijven achtervolgen en je hele leven beïnvloeden.
4 jaar lang zeiden ze elke dag “je stinkt”. 4 jaar lang…
Die 2 woorden staan in m’n geheugen gegrift. Nog elke dag spelen diverse fragmenten door m’n hoofd waar deze 2 woorden steevast in terugkeren.
Nog iedere keer als er iemand roept “ ’t stinkt hier” gaat er een rilling door m’n lichaam. Voel ik kramp in mijn buik, wordt m’n hoofd warm en krijg ik een brok in mijn keel. En iedere keer denk ik “zouden ze mij bedoelen”? Hoewel ik weet dat, dat niet zo is, maar toch…
Nu, 3 ½ jaar na de laatste dag op de middelbare school kan ik eindelijk die 2 woorden opschrijven. M’n handen beven, ik voel een brok in m’n keel, heb het gevoel alsof ik ieder moment in huilen kan uitbarsten, maar toch schrijf ik ze op. Ik heb eindelijk de moed gehad het op te schrijven! Een grote stap waarvan ik dacht dat ik deze nooit maken zou…

Reacties

sil op 15-02-2009 19:33
Lieve ron, hoe moeilijk ook ,je hebt het toch maar WEER gedaan...weer ja..want er waren meer dingen waarvan je dacht het nooit te kunnen of te zullen meemaken. En elke keer dat je iets doet ,waarvan jij dacht het niet of nooit te kunnen doen,zeggen of voelen ,wordt je sterker. Ik weet dit, omdat ik dit zelf ook ervaren heb en nog ervaar.Want zo is het leven namelijk, 1 grote leerschool en je zult vast nog vaker jezelf verrassen en laat dat gevoel van trots op jezelf zijn dan ook toe, want dat mag.En weet dat er mensen zijn die ook reuze trots zijn op elke overwinning die jij op jezelf behaalt.Daar ben ik er 1 van, maar dat wist je al.
Alles een plek geven en vooruit kijken, want het leven heeft zoveel moois te bieden. Je weet dat dit uit mond heel wat betekend na alles wat er heeft afgespeeld in mijn leven, maar daarom kan ik dit ook zeggen. Ga ervoor lieverd!!!
En onthoud dat ALLES goed zal komen.
 
dikke knuffffffff en
Sil
Droompjuh op 15-02-2009 20:30
Heej Kanjer,
 
Weer een overwinning, schrijven over die dingen die je leventje zo hebben beheerst, en die tot op de dag van vandaag nog beheersen.Een paar simpelewoorden die een mens zo'n ongelofelijke pijn kunnen doen. Maar gelukkig ben je op de goeie weg. Je kunt er nu inmiddels gelukkig al een heel stuk beter mee omgaan.
Gelukkig zijn er naast de woorden die je zo'n pijn hebben gedaan, even simpele woordjes die zo'n andere betekenis hebben. simpele woordjes maar dan recht uit het hart.
 
Ron, ik hou van je!
 
Droompjuh op 18-02-2009 03:56
Kleine woordjes
Kleine woordjes, maar een grote pijn
Je zou zo graag ergens anders zijn
Ze hebben echt geen flauw idee
Wat ze je hebben aangedaan hiermee
Telkens weer, als in een eindeloos refrein

Nu jaren later, die pijn nog niet verdwenen
Alsof die etters weer voor je zijn verschenen
En al schrijf je het nu iets makkelijker van je af
Het voelt nog steeds als een levenslange straf
Je steeds weer groot houden, lopend op je tenen

Kleine woordjes, maar nu liefdevol
Die spelen nu een hele andere rol
Rechtstreeks vanuit mijn hart gesproken
proberen ze iets te lijmen, van wat is gebroken
want voor mij, ben jij zo enorm waardevol

XXX
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl