ronaldussen.punt.nl
Vandaag viert ik mijn 20 jarig jubileum op deze aardkloot! En dat vieren we met deze clip: http://www.youtube.com/watch?v=pDgEKSB91BQ
 
Met dank aan Daphne die deze op m'n hyves zette! :P
Lees meer...   (1 reactie)
Ik zit alleen in de trein op weg naar huis, het is zo rond kwart voor 11, de trein vertrekt net uit Nijmegen.
Ik kijk naar buiten en opeens komt de vraag bij me naar boven “Gaat het goed met je?”
 
Tja, gaat het goed met me? Net een dag over de Tilburgse kermis geslenterd tussen allerlei lelijke verwijfde wulpse kutnichten in de zeikende regen. Nee, dan kan je niet echt zeggen dat het goed met je gaat. Sowieso vrijwillig een dag in Brabant zegt al dat het niet goed met je gaat.
En dat je dan ook nog eens vrijwillig op de foto bent gezet door de provinciale kneuterige omroep Brabant. Nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je alleen chemisch vrolijk kan zijn, nee dan gaat het niet goed met je.
Dat je regelmatig een gevoel van agressie moet zien te onderdrukken omdat je anders de hele bende kort en klein slaat, nee dan gaat het niet goed met je.
Dat ,wanneer je thuis bent, je slaapkamerdeur op slot moet doen als je naar de wc gaat omdat anders een of andere debiel je geld uit je kamer jat, nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je regelmatig het huis uit vlucht omdat er een randdebiel zich niet kan gedragen, nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je hele dagen op je slaapkamer achter de pc zit op het Internet e.d. omdat beneden de spanning prima te snijden is, nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je al vanaf je 11e naar een eigen kamer, een eigen huis verlangt omdat er een randdebiel in huis rondloopt die de hele boel verziekt, nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je op je 19e pas in een klas komt waar je welkom bent, niet de pispaal bent, niet het object om uit te lachen, te treiteren, te etteren en te verkankeren, nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je op je 19e al wekelijks naar een psycholoog gaat, nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je iedere ochtend afvraagt als je wakker bent, hoelang moet ik nog om weer terug het bed in te gaan? Nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je iedere dag het net afstruint naar leuke filmpjes van cabaret e.d. om maar eventjes afleiding te zoeken, nee, dan gaat het niet goed met je.
Dat je iedere keer als je met vrienden spreekt (hoe doet er niet toe) je afvraagt hoelang de vriendschap zal duren, wanneer ze je zat beginnen te worden, wanneer ze alles wat je tegen hen hebt verteld ze tegen jou gebruiken, nee, dan gaat het niet goed met je.
Een oma zien lijden onder beginnende Alzheimer, zien hoe ze aftakelt en wetend dat ze heel goed weet dat ze dat heeft en er zoveel moeite mee heeft, wetend wat haar te wachten staat. Toen ik naar locatie Wijnhofstraat van m’n middelbare school ging lag er een verzorgingshuis op de route, en je dus kon zien wat voor mensen daar zaten, dat de verzorgers van demente bejaarden het kwijl langs de mond afvegen, de bewoners totaal niet weten waar ze zijn, nee, zo wil ik m’n oma niet haar laatste dagen/jaren zien slijten. Dat in je hoofd hebbende en wetende dat zeer waarschijnlijk je oma ook in zoiets terecht komt, nee, dan gaat het niet goed met je.
 
“Station Arnhem, eindbestemming van deze trein”
En daar sta ik dan, op tochtend station op perron 3, wachtend op de intercity dat eigenlijk gewoon een stoptrein is vanaf Dieren van 23.12 uur. En weer komt de vraag bij me op “gaat het goed met je?”
En weer komen de spanningen bij me op die ik al meer dan een decennium voel. Weer komen alle ruzies thuis, alle pesterijen, alle droevige eenzame periodes bij me op. Ik voel de spanning tussen m’n ouders, ik voel de spanning tussen mijn ouders en mijn broer, ik voel de spanning tussen mij en m’n ouders, ik voel de spanning tussen mij en m’n broer, ik voel de spanning, de spanning die al meer dan een decennium het hele huis vult. Geen hoekje, geen gaatje, geen enkel stukje huis is vrij van de spanning. En ik weet, ik weet het heel zeker, het gaat fout, binnenkort, binnenkort gaat het hartstikke fout. Tussen m’n ouders, tussen m’n ouders en me broer, tussen mij en m’n ouders, tussen mij en me broer, tussen ons allemaal. Het gaat fout, het gaat binnenkort hartstikke fout, en nee, dan kan je niet zeggen dat het goed met je gaat.
Lees meer...   (6 reacties)
Jaja, het was vandaag weer zover. Ik ging schoenen kopen!
En dit keer ging ik niet naar Zutphen (wat ik normaal dus wel doe!) maar naar Arnhem.
 
Mijn laatste bezoek aan de Arnhemse binnenstad om een broek te koop was niet goed bevallen. Geen enkele goeie broek voor een redelijke prijs kunnen vinden. Toen naar Zutphen gegaan en jawel, een goeie broek voor een goeie prijs!
 
Maar zo aardig als ik ben gaf ik Arnhem een 2e kans. Ditmaal moest Arnhem heel lief 1 paar leuke schoenen in mijn maat hebben.
 
Vol goede moed ging ik na school op weg naar Arnhem. En dan begint het zoeken geblazen. De binnenstad van Arnhem is mij vrij onbekend. Kom daar bijna nooit. Ja vroeger als kind toen ik op sleeptouw werd genomen door m’n moeder, vandaar dat ik ook hekel heb aan Arnhem! Maar dat terzijde.
 
De eerste zaak was Actie Sport, daar hebben ze vaak wel de schoenen die ik wil. Na even gekeken te hebben zag ik wel een aardige schoen maar besloot toch nog even verder te kijken. Toen kwam ik bij een soort skaterszaak. Deze had ook wel een paar leuke schoenen. Na even gepast te hebben beviel me het model toch niet helemaal. Even verder kijken dus of ze nog andere hadden. Jawel, daar zag ik mooie zwarte Nikes maar die hadden ze niet meer in mijn maat  (maat 45) Toen maar weer naar de volgende zaak, en de volgende zaak en de volgende zaak, maar nergens echt leuke schoenen. Toen maar weer terug naar de Actie Sport. Nog even goed gekeken en toen keuze gemaakt. Wederom zwarte Nikes. Maar alsof de duvel er mee speelt, ook deze waren niet in mijn maat! Maar er zat nog een filiaal in Arnhem en het verkopertje ging bellen of ze die schoenen daar wel in mijn maat hadden. Neen dus! Nou, dat werd dus weer een andere zaak zoeken.
 
En in dat hele fucking Arnhem zijn tig schoenenzaken, maar schoenen die ik wil hebben zijn dr niet! Na zo’n 2 uur in die kutstad rondgelopen te hebben ben ik maar weer naar het station gegaan. Khad het helemaal gehad en was bovenal chagrijnig.
 
In de trein besloot ik maar om door te reizen naar Zutphen.
 
En Zutphen was doods vandaag. En als ik doods typ dan bedoel ik ook doods! Bijna geen mens op straat, bijna geen mens op het perron. Ja zul je denken, wie wilt er dan ook naar Zutphen? Tjah, niemand dus! Maargoed, ik was in Zutphen.
 
1 schoenenzaak die ik kende was verdwenen, een andere had geen leuke schoenen en toen kwam ik weer bij de Actie Sport uit.
Deze had wat meer keus dan die in Arnhem (vreemd!). Ik besloot het maar weer ’s te wagenm op dat ene paar wat ik in Arnhem gezien had. Helaas, ook hier wederom niet in mijn maat. Toen zag ik een ander paar Nikes, deze hadden ze wel in mijn maat. Even passen, even in spiegel bekijken, stukje lopen, ja deze zitten erg lekker! Oftewel, deze kocht ik!
 
Conclusie van het verhaal, Ik ga voortaan maar gelijk naar Zutphen, daar slaag ik altijd!
En Arnhem? Daar mag van mijn part een bom op vallen!
Lees meer...   (5 reacties)
Het was een vreemde verwarrende week voor mij.
 
Het gaat nu al ruim 5 weken geestelijk erg goed met mij. Ben echt super vrolijk maar ook erg druk. Niet alleen in mijn hoofd maar ook in mijn doen en laten. Vergeet nogal veel en ben de afgelopen week weer enorm bezig met m’n pestverleden.
Elk moment van de dag wordt ik heen en weer geslingerd tussen mijn verleden en het heden.
Het verward me en heel af en toe komt er gedurende 1 a 2 seconde een zwaar depressief gevoel naar boven. Wonder boven wonder zakt dat gevoel steeds weer weg en word ik weer net zo vrolijk als voorheen.
 
Ook op school kom ik steeds meer te leven. Het is een leuke klas, iedereen accepteert mij, ik ben voor het eerst niet het pispaaltje van een klas, haal extreem goede cijfers (laagste deze periode is een 7,5!!) heb zelfs een 10 voor opdracht van Begeleiden!! Ik doe leuk mee, maak grappen (ben een droogkloot volgens velen ;) ) en heb plezier. Het contact leggen met anderen gaat ook steeds beter.
 
Maar naarmate ik drukker wordt op school en thuis neemt ook de angst weer toe.
Vroeger toen ik nog op de basisschool zat, was ik ook erg druk. Sommigen vroegen zich zelfs af of ik geen ADHD had. Daarmee werd ik gepest, dat ik zo druk was. En niet alleen door klasgenoten maar ook indirect door ouders. Ik herinner me nog heel goed dat ik in groep 5 niet op een verjaardagsfeestje mocht komen omdat een moeder van m’n school“vriendje” mij te druk vond. (Dit was niet m’n “beste vriend” die ik in een vorig logje beschreven heb) Dit moment beschouw ik eigenlijk ook als het begin van het gepest op school, althans het moment dat ik me ervan bewust werd dat ik er niet “bij”hoorde. Nu ik ouder ben herinner ik me ook sommige momenten uit groep 1&2 waardoor ik me nu besef dat ik ook toen al gepest werd al was dat nog niet elke dag.Het is eigenlijk heel moeilijk te zeggen of dat toen ook al bewust gebeurde of dat het onbewuste kinderlijkgedrag was. Dat is gewoon moeilijk te zeggen op die leeftijd.
 
Deze week spelen veel van dat soort fragmenten door m’n hoofd. En die fragmenten in combinatie met m’n drukke gedrag van de afgelopen weken maakt mij enorm angstig. Vinden ze me niet te druk op school? Als dit doorgaat lig ik er dan weer “buiten”? Gaan ze me weer pesten? Maar hoewel ik deze angsten heb word ik er niet depressief van en dat verwart mij ook. Ik weet niet wat ik er mee aan moet. Tegelijkertijd komt ook het besef dat ik de afgelopen 3 jaar rond deze tijd ook gelukkig voelde maar dat het in de maanden september of oktober weer mis ging. Ook dit beangstigt mij. Hoe dichter de zomer komt hoe dichter ook weer de kans dat het misgaat met me.
 
En zo werd ik de afgelopen week heen en weer geslingerd. Van de ene angst naar de andere, van de ene herinnering naar de andere en er is geen uitzicht op verbeteringen de komende week…
Lees meer...   (7 reacties)
Ook in dit fragment zijn de personen niet geanonimiseerd omdat dit fragment op waarheid berust, de waarheid zoals ook zij die kennen.
 
In Johan zijn agenda is iets geschreven over z’n vader. Kort daarvoor werd bekend dat de huidige man van z’n moeder niet z’n biologische vader was.
Wat er precies stond weet ik niet meer.
Meteen zeiden Johan en z’n vrienden dat ik het gedaan had.
Sommige van hun hadden mij zogenaamd alleen in de klas in Johans tas zien rommelen.
Hoewel ik Johan haatte (voor zover je iemand kan haten zonder er ooit van gehouden te hebben) zou ik zoiets nooit doen. Dat was mij te laag en daarbij, die gelegenheid daarvoor had ik niet eens.
 
Dit was de zoveelste keer dat ik vals beschuldigd werd. Zou de leraar hun geloven? Hoewel ik echt zeker wist dat ik het niet gedaan had zat ik wel in spanning, wat ging er gebeuren? Zou ik ook door de leraar de schuld krijgen?
 
Meneer Heuvink besloot om ieders handschrift te vergelijken met die van Johan uit diens agenda.
Tafel voor tafel ging hij langs en hoe dichter hij bij mijn tafel kwam, hoe gespannener ik werd. En daar kwam hij, ik hoor z’n schoenen over de vloer schuiven richting mijn tafel.
Ik rook zijn zweet, bah wat stonk die man toch altijd. Ik hoor zijn ademhaling.
Hij kijkt naar mijn handschrift en naar die van m’n “buurjongen” Danny. En hij sloft verder.
 
Als Heuvink bij z’n bureau komt zegt hij dat hij bij niemand datzelfde handschrift heeft gezien en dat daarmee de kous af was. De spanning in mijn lijf valt van me af. Gelukkig, dit keer ben ik niet de lul. Maar ik wist dat ik hiermee geconfronteerd zou blijven door die gasten.. Wanneer hield het pesten nou eens op?
 
En ik heb het nog regelmatig moeten aanhoren en de meeste klasgenoten geloofden die eikels of deden alsof ze het geloofden en ik was nog eenzamer dan dat ik al was…
 
Dit fragment speelde zich af ergens in de 2e klas. Exacte datum of tijd weet ik niet meer. Ik weet dat het wel tijdens een wiskunde uur of mentor uur was aangezien Heuvink mijn mentor was en we van hem ook wiskunde kregen.
Lees meer...   (6 reacties)
Nadat de jaren verstrijken en je ouder wordt begin je beter overzicht te krijgen over dingen die gebeurt zijn. Slechte en leuke dingen. Als je in een slechte periode zit, probeer je die te overleven, op wat voor manier dan ook. Je denkt dan niet (goed) na over wat je op dat moment overkomt, wat jou aandeel hier in is. Je beseft eigenlijk niet eens (goed) wat er op dat moment gebeurt. Als de slechte periode(s) pas voorbij zijn en je beetje de tijd krijgt om je te kunnen realiseren wat er gebeurt is, ben je vooral geneigd de slechte en verdrietige herinneringen op te halen, het lijkt dan net of er nooit leuke dingen zijn gebeurd.
 
Daar ben ik dan ook geen uitzondering in. Tijdens de jaren dat ik gepest werd besefte ik me wel dat ik gepest werd, maar welke consequenties deze pesterijen hadden, welk aandeel ik zelf hierin had wist ik niet. Ik was bezig met overleven. Hoe kom ik deze dag door? Hoe kan ik er voor zorgen dat ik zo min mogelijk in hun belangstelling kom te staan? Ik was bezig om zo onopvallend mogelijk de dag door te komen. Geen vinger opsteken als de leraar een klassikale vraag stelde, zelf niks klassikaals vragen maar altijd tijdens het maken van de opdracht naar de leraar z’n bureau gaan om van hem/haar nog wat uitleg  te vragen etc.
Als iemand voordrong in de evt. rij voor z’n bureau er niks van te zeggen (leraren deden ook altijd of ze niks zagen…) gewoon stil zijn en als ze dan toch wisten dat ik nog leefde en mij weer eens de gebruikelijke volle lading gaven het maar rustig te laten ondergaan.
 
“gewoon doen alsof je niks hoort” was mijn motto in die jaren. “negeren helpt, dan gaat de lol voor de pesters na een tijdje wel af” zegt men altijd. En tegen beter weten in dat negeren helemaal niet helpt en de boel juist verergerd (in mijn geval) bleef ik dat maar doen. Negeren en doen alsof er niks gebeurt, het me niet raakte. Maar daar lag ik s’avonds weer uren wakker in m’n bed me voor de zoveelste keer af te vragen “waarom?” en in bed wist ik hoe ik had moeten reageren. Ik had bijdehandte opmerkingen moeten geven, ik had ze een knal voor hun kop moeten geven ik had… jah, in bed wist ik precies hoe ik moest reageren op de dingen die men bij mij deed en tegen mij zeiden maar op dat moment zelf schoten nooit de juiste woorden in m’n hoofd en al kwamen die er wel, dan had ik vaak het lef niet om ze uit te spreken, laat staan hun een flinke knal te geven.
 
Nu die jaren achter me liggen schieten elke dag, elk uur nog momenten door m’n hoofd uit die perioden. Ook s’avonds in bed kan ik vaak nog uren wakker liggen en die momenten herhalen. En tijdens dat herhalen voeg ik zelf wat toe, wat ik had moeten zeggen, wie en hoe ik een flinke knal moest uitdelen en ik als winnaar uit de bus had moeten komen…
 
Maar dat is achteraf. Achteraf weet je wat je had moeten doen. Nu denk ik dat ik het niet opnieuw zal laten gebeuren maar, is dat wel zo ? zou ik het nu wel aankunnen? Zouden nu wel op tijd de juiste woorden bij me opkomen? Ik weet het niet, ik weet ook niet of ik het wel wil weten, of het zin heeft om het te weten.
 
En over dat “achteraf” wil ik het in dit logje over hebben. Ow, begint je logje nu pas?
Ja dat begint nu pas. Wat was voorgaande tekst dan? Dat was inleiding. Gratis? Ja gratis.
 
Goed. Over dat “achteraf” dus. Zoals ik in het logje “de wandeling” was het op de basisschool niet altijd ellende. Er waren ook leuke dingen. Ik had weldegelijk momenten waarin ik plezier beleefde. Met oorlogje spelen in het park, verstoppertje, potjes voetbal op het schoolplein. Dat laatste was niet mijn favoriete spelletje maar soms had ik er nog wel ’s plezier in. In groep 5 en 6 nog wel. Daarna drong het tot me door dat ik ook tijdens deze leuk bedoelde activiteit werd buitengesloten. Iedereen kent ze wel, je klasgenoten die altijd bij dit soort dingen als laatste overbleven. Je zag het gebeuren of je was er zelf zo’n een. Ik duidelijk het laatste.
Na wat woordenwisselingen tussen de beide teams werd je dan als “overblijfsel” ergens bij gepropt. Als laatste “gekozen” (voor zover je nog van kiezen kan/kon spreken) worden is al geen leuk begin, maar als er dan ook in “jouw” team over je gemopperd wordt omdat je bij hun komt… dan verdwijnt dat laatste restje plezier wat nog ergens in je schuilt als sneeuw voor de zon. En dan, dan wil je jezelf bewijzen dat je hun team “waard” bent. Een achterlijk idee eigenlijk. Maar dat is weer achteraf! Je begeeft je op het “middenveld” je wilt je teamgenoten die dolgraag de bal willen hebben niet in de weg lopen, maar ook de “keeper”het zicht niet ontnemen. Dit blijkt geen succes te hebben. Je wordt door je “teamgenoten” naar achteren “gedrukt” en je gaat dan noodgedwongen “verdedigen”. Als ik er nou ’s voor zorg dat ik die bal bij de keeper weg houdt en doorspeel naar de “middenvelders” of “spitsen”, krijg ik dan misschien waardering? Zullen ze misschien dan inzien dat ik ook een aanvulling kan zijn? Helaas, weer verkeerd gedacht. Ze zien je “goede”acties niet of willen die niet zien. Maar als je een foutje maakt, hoe klein die ook mag zijn, dan weten ze je te vinden. Dan heb jij het gedaan, ben jij de lul en krijg jij hele scheldkanonnades over je heen. Ja, dan sta je in het middelpunt van de belangstelling. Maar niet op de manier die jij graag wilde…
 
Toch ging het niet altijd zo. Soms zagen ze mijn “goede” acties wel en kreeg ik zelfs complimentjes! Zoals ook toen die keer dat ik keeper was. Ik hield de ene na de andere ballen tegen. Ik stopte zelfs enkele penalty’s! Ik kreeg de ene compliment na de andere! Ik baalde zelfs een beetje toen de schoolbel ging en we dus weer naar de les moesten. Helaas was het wel vaak zo dat ze bij de volgende pauze mijn goede prestaties van het vorige potje waren vergeten. Tja, zo gaat dat. Maar ik had een leuke 1e pauze. En die momenten besef je eigenlijk in zo’n periode niet goed (genoeg). Je denkt bij de eerstvolgende scheldwoord he bah, ik heb weer wat verkeerds gedaan, ze schelden me weer uit. En dat overschaduwt je 1e pauze. Je 1e leuke pauze van die dag. Maar dit soort momenten komen weer naar boven als je weer wat jaartjes verder bent. De pestperiode is al een aantal jaar voorbij en je gaat die periode langzaamaan weer herbeleven in je herinneringen. En dan komt die ene leuke pauze weer naar boven. Je gaat verder graven en dan herinner je die ene pauze dat je verstoppertje speelde. En ook die pauze had je het leuk, werd je niet belachelijk gemaakt of uitgescholden. Iedereen had plezier en zo komen er nog een aantal leuke herinneringen naar boven. En dan besef je je dat het niet altijd een en al ellende was op de basisschool.
 
Nog een punt wat je achteraf na een aantal jaar “ontdekt”of in gaat zien (hoe je het ook noemen wilt) Je beseft na een aantal jaren pas goed dat niet alleen je klasgenoten schuld hadden aan deze pesterijen maar ook sommige ouders van die kinderen.
 
Bij m’n “beste vriend” op de basisschool bijvoorbeeld. Zijn moeder (dat besef ik me nu pas echt goed) mocht mij niet zo. Vond mij waarschijnlijk te druk ofzo, weet ik veel. In ieder geval  vond ze zijn nieuwe vriend en tevens nieuw buurtgenootje (hij verhuisde in groep 6 naar een andere wijk waar ook veel klasgenoten woonden) Martin aardiger. (Martin was trouwens de “pestleider” op de basisschool). Martin en Stefans moeder vonden het allebei niet zo leuk dat ik een “vriend”was van Stefan. Martin begon me daarom te pesten (althans, ik vermoedt dat dat de reden was want sinds stefan verhuisde begon hij met Stefan om te gaan en begon het gepest.) En Stefans moeder pushte Stefan om toch maar vooral met Martin om te gaan en mij links te laten liggen. Nou ze had geluk dat ze zo’n braaf zoontje had want Stefan deed dat precies. En wat toevallig, ze was nog lerares op diezelfde basisschool ook. En zoals bijna elke basisschool had ook deze lokalen tekort zodat wij toen wij naar groep 7 gingen, werden opgesplitst in 2 klassen en bij andere klassen kwamen te zitten. Perfecte gelegenheid voor mevrouw dus om haar zoontje nog meer met Martin om te laten gaan minder met mij. Oftewel, zei heeft er voor gezorgt dat martin en Stefan in het zelfde groepje kwamen die bij groep 6 werd geplaatst en ik werd in het andere groepje geplaatst dat bij groep 8 in kwam zitten. Stefan deed nog net niet mee met scheldpartijen maar liet me wel steeds meer links liggen. Plannetje geslaagd dus van Martin en Stefans moeder, alsof het afgesproken was.
 
Op dat moment wist ik eigenlijk ook wel dat stefans moeder mij niet mocht en dat ze een aardig grote invloed op Stefan had (logisch!) maar ik was toch vooral kwaad op Stefan.
Nu besef ik eigenlijk hoe groot de druk eigenlijk op hem was. Martin mocht mij niet, begon mij te pesten en Stefan was misschien wel bang ook gepest te worden en z’n moeder wilde ook maar al te graag dat hij met hem omging i.p.v. met mij en dus sloot hij zich bij Martin aan.  Nu ik me dit realiseer besef ik me dat het eigenlijk niet meer dan logisch was dat hij bij Martin aansloot. Wat doe je als jongetje van 10/11 jaar die en door z’n moeder en door klasgenootjes min of meer gedwongen wordt om mij te gaan negeren en aan te sluiten bij die ene jongen? Niks toch?
 
Ik realiseer me dat hij onder druk stond, ik realiseer me dat een verhuizing naar een andere wijk een grote invloed op je kan hebben maar toch valt het niet goed te praten wat hij gedaan heeft. Okey, zijn moeder en Martin hebben schuld hieraan, maar hij is er net zo goed schuldig aan. Hij heeft het toch laten gebeuren en nooit, nooit excuses aangeboden, er nooit over gepraat. Hij deed net alsof er niks gebeurt was. Wanneer hij toch ’s een keer met me speelde en wanneer we soms samen naar het zwembad gingen of iets anders deden deed hij net alsof er niks gebeurt was en ik nog steeds een goede vriend van hem was. En ik? Ik deed ook net alsof er niks gebeurt was en dat we nog steeds goede vrienden waren, ik trapte er met open ogen in. Maar dat besef je pas vele jaren later…
 
De namen die in deze tekst voor komen zijn zeer bewust niet geanonimiseerd. zij zijn de anonimiteit niet waard en alles wat ik in deze tekst beschrijf berust op waarheid. De waarheid zoals ook zij die kennen.
Lees meer...   (6 reacties)
De zin in mij is weer terug!
 
De laatste 2 weken voel ik me eindelijk na maanden weer eens echt goed.
Ik heb weer zin in school, in stage, in m’n kamer opknappen en heb ook weer zin om actief te zijn voor de SP. De aanmelding voor de cursus “Heel de Mens” die aanstaande woensdag begint is daar een kleine stap in.
 
Dan m’n kamer. Sinds september vorigjaar ben ik bezig die op te knappen. Na eerst twee weken enthousiast aan de slag te zijn geweest stopte het. Ik kon er de puf nie meer voor vinden. De zin was weg. Achteraf gezien waren dat de eerste tekenen dat het minder met me ging. Begin november ging het dan echt mis en ben ik na overleg met m’n ma naar de dokter gegaan. Sinds 2 weken loop ik bij een psycholoog en ik merk dat het nu al iets van effect heeft.
 
Ik heb nu dus ook weer zin om mijn kamer op te knappen. Ik moet nog 2 muren doen. Gister heb ik een nieuwe bureaustoel gekocht en een vloerkleed. Er komt weer schot in de zaak!
 
Ik heb ook weer zin om dingen te gaan ondernemen. Na eerst een week in Rotterdam gelogeerd te hebben ga ik vanavond in Arnhem uit met een andere vriend. Ik heb er zin in!
 
Stage gaat ook erg goed. Het zijn leuke bewoners en de collega’s zijn ook erg aardig. Ik kan goed met ze vinden.
 
En nu ga ik verder met kamer opruimen en dan bureaustoel inelkaar prutsen!
 
Tot volgende keer!
Lees meer...   (3 reacties)
Ik loop met Frits langs het bekende veldje bij het uitkijkpunt naar de IJssel in onze straat.
Wat een prachtige lucht, wat een prachtige kleuren! Heel mooi oranjebruinachtig, zoiets als oude kleurenfoto’s die “vergeelt”zijn. Echt schitterend. Ik besluit om naar ’T Veer te gaan om nog meer van de IJssel en de lucht te kunnen genieten.
 
Ik ben momenteel een en al brok emotie. Het huilen staat me momenteel naderbij als lachen en toch geniet ik. Ik geniet echt! Man wat een fantastisch gevoel. Ik kan het nog! Maar waarom kan ik niet vaker genieten? Waarom zie ik niet vaker dit soort prachtige taferelen?
 
De IJssel staat hoog. De Kribben staan al onder water, nog even het water komt het land op. Blijft mooi, hoog water. De IJssel is op z’n mooist als het echt hoog water is, weilanden die ondergelopen zijn, een grote watervlakte. Maar zover is het nog niet, de weilanden zijn drassig en modderig, maar staan nog niet onder water, nog even geduld dus.
 
Ik loop een stukje door, dichter naar het water toe, even op het steigertje. Het water stroomt snel. Ik zie kleine draaikolkjes die snel voorbij drijven. Ik kijk nogmaals over de IJssel. De kleuren zijn nog steeds mooi, prachtig. Het is alsof ik de IJssel pas voor het eerst zie, zo mooi, zo prachtig, zo geweldig! Wederom geniet ik. Wat een fantastisch gevoel is dat!
 
Ik kijk naar Frits, die lieve bruine hond, mijn vriend. O wat hou ik van dat beest! Hij is zondag jarig, dan wordt ie precies 1 jaar! Nog 2 maanden en dan hebben we hem al een jaar in huis! Wat gaat de tijd toch snel! Opeens besef ik dat ik vorig jaar rond deze tijd een vriendje had, mijn eerste vriendje, wat gaat de tijd toch snel…
 
Frits heeft geen oog voor die mooie kleuren. Hij snuft wat over het gras. Ruikt vast hondjes.
 
Ik loop rustig door en kijk om me heen, prachtig hoe die zon over de weilanden schijnt.
Ik loop stukje de uiterwaarden in en loop door naar de Doesburgse dijk. Het is niet zo’n lang stukje maar wel leuk. Het pad, ofnuja, stukje weiland waar je overheen kunt lopen, is modderig en glibberig. Ik kijk vooral om me heen, het is lekker weer en zeker niet koud, Je kunt de Lente bijna ruiken!
 
Ik loop de dijk op en loop weer richting de “bewoonde wereld”. Ik loop stukje straat in, richting politiebureau en ga dan het park in.
Terwijl ik het park in loop en Frits onmiddellijk de boel verkent, moet ik aan onze vorige hond denken. Op dit begin stukje in het gras poepte hij altijd, grappig, dat ik me dat nog herinner! Hoe zou het met hem zijn? Heeft ie een nieuw baasje gekregen? Of is hij afgemaakt? Ik moet er trouwens bij vermelden dat ie altijd een keer of 10 rondjes draaide voordat ie ging poepen, typisch Harrie :D
 
Ik loop stuk verder. Ik zie de vijver, daarachter het kleine heuveltje. Ik heb leuke herinneringen aan dit parkje. Veel gespeeld met “vriendjes”van de basisschool, nee het was niet altijd ellende, er waren ook wel leuke momenten. Ik loop stukje verder het park in en denk aan die leuke momenten, we hebben gevoetbald, verstoppertje en oorlogje gespeeld.
Daar, bij dat houten kruis, daar stond een grote struik, meer boomachtig. Dat was een goed verstopplekje en ook een mooi uitkijkpunt bij oorlogje. Nu besef ik dat dat spelletje wel in schril contrast staat zo vlakbij dat oorlogsmonument… Maar dat zijn dingen die je later pas gaat beseffen, net als hoe wreed en zinloos oorlog eigenlijk is. Maar toch, je had het leuk, je was jong, naïef en onbelemmerd.
 
Ik loop langs het vogelhok. Ik zie eendjes en kippetjes en een mooie Pauw. Zou dat beest nog hetzelfde zijn als toen ik hier nog als klein jochie hier rond liep?
 
Frits kijkt naar de kippetjes, de kippetjes kijken terug, ze lopen met z’n allen naar het gaas toe en kijken terug naar Frits. Frits kwispelt. Een glimlach verschijnt op m’n gezicht, ik geniet wederom weer, en het is nog steeds een apart doch fantastisch gevoel!
 
Ik loop het park aan de andere kant uit en loop langs het pand waar tot voor kort een chinees zat. Er staan puincontainers voor, het pand wordt grondig verbouwd. Geen idee wat er in komt.
 
Ik loop door, langs mijn oude basisschool. Het klimrek is weg, er staan noodlokalen op het plein en er is een afgeschermd voetbalpleintje. Alles om je heen verandert naarmate je ouder wordt. Ik loop er iedere dag langs als ik naar het station loop en telkens voel ik die pijn, die pijn die ik daar elke dag voelde toen ik er nog opzat. Elke keer flitsen er weer herinneringen door m’n hoofd. Soms leuke, meestal nare.
 
Ik loop door, Frits loopt met me mee en zo lopen we met z’n tweeën naar huis.
 
Het was een heerlijke wandeling!
Lees meer...   (4 reacties)
Tranen komen tranen gaan.
Waar komen al die tranen vandaan?
 
Komen ze van vreugde, komen ze van verdriet.
Een goede verklaring is er niet.
 
Tranen, altijd weer die tranen.
Waarom kan  ik het verleden niet achter me laten?
 
Waarom deze pijn?
Waarom kan ik nooit intens gelukkig zijn?
 
Tranen over m'n wangen, tranen over m'n neus.
Kan ze niet stoppen, heb dus geen keus.
 
Tranen komen, tranen gaan.
Ik laat ze hun gang maar gaan.
 
Lees meer...   (6 reacties)
Zo, tijd  voor een nieuw logje
 
Zoals je ziet is er wat aan het lay-out vernadert, indeling is beetje anders en er is ook een ander logo. Ik ben nog niet tevreden, ik weet nog niet precies hoe ik het hebben wil...
Zelfde probleem heb ik bij de invulling van deze blog, ik weet niet in welke setting ik het door wil zetten, ik expirementeer nog een beetje.
een ding weet ik zeker of nuja, 2 eigenlijk. Ik wil niet meer m'n hele leven hier op het blog gooien, dus het wordt iets minder persoonlijk maar de opbouw van mijn stationsmodule(s) is hier wel te volgen, site "hartvandiderna.punt.nl" gaat dus weer weg, ik hou het dus bij 1 blog.
 
Nu mijn vraag, wat willen jullie het liefste lezen ? wat vinden jullie leuk ? wat willen jullie (van mij) weten ? Vinden jullie logjes zoals hieronder leuk en moeten er meer van komen of niet ? Zouden jullie het leuk vinden als ik wat meer met muziek doe en zoja, in wat voor vorm ?
 
En hoe zouden jullie het lay-out willen zien ? (kleuren, lettertype etc.) (breedtes/hoogtes kan ik niks aan veranderen)
 
 
Kortom, laat het me weten in een reactie
 
goed, dan even de week bespreken.
 
de afgelopen week is het qua stemming zeer wisselend, niet erg prettig maar hoop er binnenkort meer grip op te kunnen krijgen.  vorige week donderdag kreeg ik dan eindelijk een stageplek toegewezen via school. afgelopen maandag intakegesprek gehad en dinsdag kon ik al beginnen.
ik loop nu stage bij een woongroep met verstandelijke gehandicapten in Eerbeek bij stichting Philadelphia Zorg. de dinsdag en de maandag zijn de reguliere stagedagen maar moet ook wel in het weekend (ben ik ma en di weer vrij) stagelopen. ik draai vooral avonddiensten (ochtenddiensten zijn maar 3 uurtjes) alleen in het weekend ook wel 's ochtenddienst, die zijn wel gewoon 8 uur.  I.V.M. privacy e.d. kan ik er verder vrij weinig over zeggen en dus  zal je pas weer over de stage lezen als deze achter de rug is (halverwege juni)
 
Verder heb ik de laatste 2 weken veel klassieke muziek gedownload. ik vind het erg mooi en ik wordt er enorm rustig van in m'n hofd en dat kan ik wel goed gebruiken. Wie nog aanbevelingen heeft, plaats even een reactie
 
Op school gaat het nog steeds goed, opleiding is leuk en de klas ook. Alleen de organisatie op school is zwaar beroerdt en aan de mentrix heb ik ook niks, zeer vaag mens en dr komt niks zinnigs uit, mijn advies : opsluiten in de bezemhok, sleutel weggooien en niet meer aan denken.
 
zo, nu vind ik het wel weer mooi geweest!
 
Groetjes, Ronaldussen
 
 
Lees meer...   (2 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl