ronaldussen.punt.nl
Ik kan er echt niet meer om heen.
Vandaag ben ik 21 jaar geworden en daarmee officieel volwassen!
 
Lees meer...   (2 reacties)
Het zat er al 2 weken aan te komen, de DSB Bank is omgevallen.
Heel triest voor alle gedupeerden maar dit nieuws heeft toch ook wel weer een positief puntje.
We worden niet meer lastig gevallen door die irritante rotreclames die ons voorhielden hoe makkelijk en snel je een lening kon aanvragen met hele hoge lasten.
Opgeleukt door zo’n “gezellig doorsnee oer-Hollands gezinnetje”.
 
Je kent die reclames wel met zo’n 40+ super actieve vader (met een sjaal om) die al een beetje grijs aan het worden is, getrouwd met zo’n muts in een bodywarmer (En als iets alle seks uit een mens ragt, dan is het wel een bodywarmer) en 2 van die niet puberende pubers met een ongelofelijke kakkerrrrrssss eewwwrrrrrrrrrr. Zo’n blond jochie met dat half lange haar die heel blij aan papa vraagt of dit de nieuwe auto wordt. Broer en zus die zonder ruzie heel blij naast elkaar in een auto stappen.
 
Of die reclames met zo’n zelfde muts of 40+vent die naar de DSB belt of ze een goedkopere lening kunnen krijgen en die dan te woord wordt gestaan door een vent met die blije irritante kut stem.
 
Deze reclameterroristen zullen ons niet meer lastigvallen!
 
*Makkelijk en snel, van de buis af .nl!*
 
En dan goed nieuws voor alle wappernichten die bij hoog en laag beweren dat ze een joekeloeres van minstens 21cm hebben (Algemene norm in nichtenland), maar dat dus absoluut niet hebben!
 
Calvin Klein komt met een spijkerbroek waar een zogenaamd opvulstukje in het kruis genaaid zit. *Om te laten zien wat je in huis hebt*
 
Als je het mij vraagt laat je hiermee JUIST zien dat je niks in huis hebt ;)
Je bent toch wel heel erg zielig en diep diep zeeeer diep gezonken als je 80 euro gaat uitgeven voor zoiets stompzinnigs?
 
Psychiaters in het land verzamel U! Er is weer werk aan de winkel!  En ik ben zelfs bang dat ook u niet voor uw 67e met pensioen kunt gaan ;)
 
Dan wordt er nog zeer regelmatig op school aan mij gevraagd hoe het in de liefde is, of er op school nog een leuk jochie rondscharrelt, en zeggen 2 klasgenoten al sinds vorig jaar dat ze met mij een keer uit gaan in Arnhem…
 
Verder heb ik sinds 2 weken alle nummer top 40 nummer 1 hits uit de jaren 80 in mijn bezit. Deze ga ik per jaartal branden op cd’s en ik ben al druk bezig met het ontwerpen van de hoesjes.
 
Binnenkort zal ik nog wat foto’s showen van de afgelopen tijd.
 
Groeten, ®onaldussen!
Lees meer...   (2 reacties)
Er zijn van die dingen die je nooit vergeet. Van die rituelen op de basisschool die voor iedereen herkenbaar zijn en voor elke generatie ongeveer hetzelfde zijn.
 
We nemen de “10 uur” pauze.
Om 10 uur moest je je werk opruimen en dan rustig naar de gang lopen om je eten en drinken te pakken.
Standaard waren het pakjes appelsap of orangesap/capri sonne in combinatie met van die verkruimelde koekjes die ooit een Liga of een chocoprins was.
Ik weet niet welke idioot het verzonnen heeft, maar die orangesapjes waren goor, goor, zo godschuwelijk goor!!! Het waren van die vierkante pakjes van de Aldi. Van hetzelfde merk had je ook pakjes appelsap die wel te drinken waren. M’n ma hield zogenaamd van afwisseling en zodoende kreeg ik regelmatig van die orangesappakjes. Het waren blauwe pakjes met daarin een geelachtig doorzichtige vloeibaar goedje met een zeer chemische smaak wat echt niet lekker was. De smaak proef ik nog steeds, heb er een trauma aan over gehouden!
 
De rietjes kreeg je met moeite in die pakjes, als er al een rietje bijzat, meestal zaten die krengen zo los aan het pakje dat, wanneer je er naar keek, ze al loslieten.
 
En had je geen pakjes drinken, dan had je wel een drinkbeker. Je weet wel, van die plasticke grote dingen met zo’n gigadop op. Die dingen met 188 rubberen randjes maar nog steeds lekten. Altijd gevuld met een of andere aanmaaklimonade met een smaakje. Meestal had je zo’n beker in combinatie met zo’n broodtrommel die je niet open kon krijgen zonder dat de plastic splinters je om de oren vlogen! (Of was ik gewoon zo lomp?).
In die broodtrommels zaten dan altijd een aantal boterhammen met appelstroop, pindakaas (al dan niet met ingemetselde hagelslag), chocopasta, of vleeswaren in combinatie met dikke klodders boter.
 
Tijdens het eten en drinken werd dan vaak voorgelezen uit een boek (je kent de klassieke voorleesboeken wel), dat in combinatie met een aantal kinderen die zo erg smakte dat je ze aan de andere kant van het lokaal nog hoorde (iedereen heeft wel zulke figuren in de klas gehad) maakte van de pauze een heus feestmoment.
Om kwart over 10 ruimden we de boel op en gingen we buiten spelen. Om half 11 ging de eeuwige schoolbel weer, en gingen we weer aan de slag.
 
Schoolreisje
 
Nog zoiets, HET schoolreisje.
Weken van te voren had ieder kind last van diarree, kriebel in de kont en was de klas niet in de hand te houden want, HET schoolreisje kwam eraan!
Begin van m’n schooltijd nog aan het eind van het schooljaar, later werd het begin van het schooljaar (behalve het kamp).

Dan kreeg je van die lekkere witte puntbroodjes die geplet in je boterhamzakjes zaten, met daarop dingen die je lekker vond. Ik had standaard Gelderse worst en m’n moeder deed altijd op een paar broodjes kaas (weer voor de afwisseling). Vaak was het mooi weer, en dus waren je broodjes kaas halverwege de dag tosti’s geworden. Ook kreeg je standaard een grote zak snoep mee. *om uit te delen!* . Meestal kreeg je dan ook echt lekker drinken mee. Kleine blikjes cola ofzo.
 
Nou, daar ging je dan, je stapte de bus in, werd je uitgezwaaid door je ouders, op naar een dagje pretpark of iets dergelijks!
 
Na een dag vol jolijt kwam je weer met de bus terug bij school.
Om 4 uur ’s Middags zou je terugkomen, dat werd altijd rond 5 uur.
Wanneer we terugkwamen moesten we natuurlijk bukken zodat de ouders dachten “Hee, de kinderen zijn niet mee terug gekomen!” De juf/meester zei altijd dat de ouders daarvan zouden schrikken. Ja, natuurlijk, na honderd jaar hetzelfde doen, schrik je nog steeds…
 
Vanaf groep 7 gingen we op kamp. Met de fiets!
Groep 7 ging 1 nacht, groep 8 ging 2 nachten.
Net toen ik in groep 7 zat, gingen we gezamenlijk met groep 8 naar dezelfde plek.
het was een scoutinggebouw in Apeldoorn. Dat was dus 30 kilometer fietsen in groepjes met altijd een vrijwillige ouder. Zo’n blije vader met van die sandalen of zo’n blije muts dat op deze manier haar eigen eenzaamheid probeerde op te lossen.

Het kampeten was, nouja, anders dan je thuis gewend was zullen we maar zeggen.
Het goedkoopste van het goedkoopste. Aldi chocopasta, Aldi pindakaas (blok beton in een glazenpot), jamcupjes en dan de nodige uitgedroogde vleeswaren en kaas wat je dan op droog brood van de Aldi kon kwakken.
 
De “keukenploeg’stond altijd onder leiding van die dikke juffrouw/moeder met harde mannenstem die hele boel stond de commanderen en uitbranders stond te geven. Echt het zonnetje van de kampleiding, de optimist, de ontspannenheid zelve ;)
De eerste avond was altijd de barbecue. (braadworst, hamburger en stokje saté) en de 2e avond (groep 8) gingen we naar de Mc Donalds die er vlakbij was. Mocht je iets van 5 euro kiezen. *feest* dus.
 
De 2e dag stond vooral in het teken van DE bonteavond. Nounou, wat een pret, wat een jolijt. De standaard playbackshows en toneelstukjes met veel gegiechel.
Kortom, een avond die de rest van het schooljaar HET gespreksonderwerp was.
 
Goed, de 10 uur pauzes en de schoolreisjes hebben we gehad, wat hebben we nogmeer?
Juist, de feestdagen!
 
We beginnen met Sinterklaas.
 
Een week voordat Sinterklaas het land in kwam met z’n stoomboot (altijd het gezeik van “kan de boot wel aankomen?” “waar is de wegwijsballonnengedichtenschrijfcadeauinpakpepernotenbakchocoladeletterpiet gebleven”etc.), werd voorzichtig voor het eerst het sinterklaasbandje aangezet tijdens vrij tekenen of iets dergelijks. De keren dat het bandje aangezet werd, werd langzaamaan opgeschroefd om in de laatste week de hele dag aan te moeten horen.
Het waren altijd dezelfde 2 bandjes. 1 met de man van Rowwen héze en 1 bandje met die verschrikkelijke kinderkoortjes. Traumabandjes zijn het. Ik kan ze nu nog dromen en ik wens ze nooit, nooit meer te horen!.
Na elk weekend en soms ook doordeweeks vond je wat pepernoten en van die keiharde schuimdingetjes waarop je je tanden brak van de Aldi. *Zwarte Piet was langs geweest*
En dan op 5 december (of op de vrijdag ervoor als 5 dec. In het weekend viel) gingen we met de hele school een haag vormen vanaf de deur naar de ingang van het plein om die slecht verkleedde Sinterklaas en z’n twee pieten te verwelkomen. *Genieten geblazen*
 
Met kerst ook. Dezelfde kutkinderkoortjes, ieder jaar dezelfde spelletjes, dezelfde knutselwerkjes, dezelfde voorleesverhalen. Altijd *gezellig* in groepjes zitten, waxinelichtjes aan en zo nu en dan van die oude kerstkransjes van het jaar ervoor. *feest*
 
2 weken voor de vakantie moesten de kerststukjes/kerstkransen gemaakt worden. Zat je daar een middag met takjes groen en frutseltjes en groene ijzerdraad te kloten. En je ouders maar enthousiast reageren *O wat heb je dat mooi gemaakt!*
 
De donderdagavond voor de kerstvakantie kwamen we met z’n allen bijeen voor de kerstviering. De week ervoor waren van de glazen jampotjes en doorzichtig gekleurd papier de lampionnetjes gemaakt. De waxinelichtjes gingen aan en in het potje. De ouders stonden bij het hek te wachten en daar gingen we dan met z’n allen een rondje door het park lopen en altijd hetzelfde kutliedje zingen *loop maar mee, loop maar mee, loop maar met ons mee.. etc.* (deuntje van jingle bells). Bij terugkeer op school kregen we aan de ingang van het schoolplein de overgebleven kerstkransjes en toen kon je naar huis.
De vrijdag was opruimdag en dan had je eindelijk 2 weken vakantie!
 
Dit zijn van die dingen die IEDEREEN die in Nederland naar school is gegaan meemaakt, en in het buitenland zullen ook vast van dit soort tradities zijn.
Over tradities gesproken, aankomende dinsdag gaan we met onze school weer ouderwets op schoolreisje, naar Warner Bross Movieworld deze keer ;)
 
Groeten, ®onaldussen!
Lees meer...   (5 reacties)
Het schijnt een nieuw modeverschijnsel te zijn
Iedereen heeft het, iedereen doet het
Ik niet natuurlijk, daar voel ik mij “te goed” voor.
Of zou ik als enige beseffen dat anderen het niet zo interessant vinden om te lezen dat om 12.34.54 uur des Middags het pleepapier op toren C, verdieping 7, afdeling spuit en baggerwerkzaamheden in de linkergang, bij de 2e herentoiletten in wc hokje 4 ,bij dat ene raampje waar al een half jaar een grote barst in zit, op is ?
Of snap IK gewoon niet dat anderen dat WEL interessant vinden?
 
Even een korte uitleg wat Twitter is. Je maakt een account aan op een zogenaamde Twittersite, (dit account kan je ook integreren op je eigen site), Je hebt ook een mobiele telefoon nodig met smsfunctie. Je zet wat tekst in een sms, je stuurt het naar je twitteraccount en hup, binnen 1, 2 seconden staat jou wereldnieuws op het internet en een miljoenenpubliek komt dan zowat klaar op het bericht dat je om 14.45.29 uur geen zin had om te lopen en dat je maar de fiets hebt genomen naar het busstation wat 100m verderop ligt.
 
Zelf denken ze dat we volledig op de hoogte willen zijn van hun ultra boeiend leventje!
 
In mijn ogen is het totaal oninteressant wat jij om 13.56.03 uur doet en het boeit me dan ook geen flikker.
Mensen die denken dat het wel interessant is dat anderen weten wat jij om die tijd doet, zijn in mijn ogen een beetje sneu, een beetje zielig want de meeste mensen die hieraan meedoen zijn gewoon niet interessant. Mijns inziens dan, want zelf denken ze daar heel anders over!
 
Goed, frustratie geuit, over op iets heel anders.
 
De al ruim 30 jaar populaire kinderprogramma “Sesamstraat” verkeert in zware tijden.
De afgelopen jaren wordt er nogal gehannest met de uitzendtijdstippen wat de kijkcijfers niet ten goede komt. Tot enkele jaren geleden was het half 7, sesamstraat en daarna gingen de kinderen naar bed. Toen begon het gedonder. Het moest allemaal anders en sesamstraat werd verschoven naar 6 uur, precies onder het eten, heel handig. Toen gingen de publieke zenders op de kop, ging sesamstraat naar een andere zender en werd het verschoven naar half 6, precies onder het koken, nog handige. Nu wordt het programma al om 5 uur uitgezonden! Veel kinderen en ouders zijn nog niet thuis, of komen net thuis. De kijkcijfers zijn wederom gedaald.
Binnenkort wordt het programma weer naar half 6 gebracht, iets beter dan 5 uur, maar nog niet goed genoeg!
er is daarom een actie gestart om Sesamstraat weer terug te brengen naar half 7!

Ga naar www.sesamstraatnaarhalf7.nl en help mee!
 
Zo, en nu ben ik klaar voor vandaag!
 
Groeten, Ronaldussen
Lees meer...   (6 reacties)
We schrijven 8 april 2009.
 
Het is lente, de bloemetjes gaan weer bloeien en ook de bomen laten hun groene kant weer zien. De vogeltjes hebben hun partners alweer gevonden en de meeste nestjes zijn gebouwd.
De mensen zelf zijn ook weer een stuk vrolijker en verwisselen hun winterverpakking voor hun lente/zomerverpakking. En dat laatste heeft ook weer zo zijn voordelen natuurlijk ;)

Niet alleen de kleding wordt verwisseld, ook de vriendjes worden ingewisseld voor een ander. Dat laatste is trouwens een niet-seizoensgebonden proces maar beleeft vaak wel een hoogtepunt in de lente, in het kader van “ik wil nou wel eens wat anders”. Ook de zomer scoort op dit punt vrij hoog.

Doordat de wintervriendjes (ik hou het even voor het gemak op vriendjes, hoewel ik weet dat je ook een vriendinnetje kan hebben) zijn ingewisseld voor een voorjaarsvriendje, raken de geliefde niet uitgepraat over elkaar en menig gesprek met vrienden en vriendinnen gaat dan ook over de nieuwe aanwinsten. Natuurlijk zijn er ook een aantal die de uitverkoop mis zijn gelopen en dus wel de wintervriend in de exenbak gedumpt maar niet een nieuwe vriend hebben weten te bemachtigen en natuurlijk is er de eeuwige vrijgezel.
 
En tot die laatste categorie behoor ik, heb ik het idee. Ik ben inmiddels dik 2 jaar vrijgezel en tussendoor nog niet eens een onenightstand gehad. Nu ben ik er ook niet de persoon naar om een onenightstand te hebben maar oké,

1e complotgenoten:
 
Goed, de liefdesgesprekken dusch :)
De liefde hangt dus overal in de lucht en iedereen is benieuwd naar elkaars liefdesleven en ook ik ontkom er niet aan een bijdrage te moeten leveren aan dit soort gesprekken.
Nu begin ik niet uit mezelf over mijn liefdesleven te babbelen maar anderen schijnen er wel keer op keer nieuwsgierig naar te zijn. Ze weten inmiddels dat ik al tijden vrijgezel ben maar zijn keer op keer benieuwd of ik al iemand op het oog heb. (andere vormen zijn “op wat voor type val je”etc.)

Ook vandaag ontkwam ik niet aan deze vraag. Het leek wel of het een complot was om me onder druk te zetten om ’s een neukertje te gaan scoren. Als eerste waren m’n klasgenoten  benieuwd of ik al iemand op het oog had. Nee, dat had en heb ik (nog) niet. Nu wilde het toeval dat er een aantal ICT jongens in de kantine zaten (verders was het leeg), en m’n klasgenoten waren wel benieuwd of er eentje tussenzat die ik leuk vond. Nu had ik wel ’s eerder een ict jongen gezien die me wel leuk leek en die bleek er nu ook tussen te zitten. Ik keurde de rest (bevestigde weer m’n conclusie dat ict’ers doorgaans niet de knapsten van het volk zijn), bekeek die ene jongen nog ’s goed en kwam erachter dat hij ,nu hij geen winterverpakking meer aanheeft, toch wel een erg dun menneke was , zonder houvast dus, dus kon ik met de volle overtuiging tegen m’n klasgenoten zeggen dat er geen leuke tussenzat. De rest van de klas was er ook mee eens.
 
De volgende vraag was of ik dan misschien een bekende persoon (van tv enzo) misschien leuk vond? Ik dacht diep na, maar kon geen enkel persoon vinden die ik leuk vond.
Het gesprek ging daarna nog wel door maar dat is niet zo interessant om hier te vermelden.

Volgende complotgenoot:
De schooldag zat erop en thuis aangekomen startte ik mijn pc en ook msn op.
Daar sprak een vriend mij aan en vroeg hoe het met me was en direct erachteraan hoe het met mijn liefdesleven ging. Nuja, die is vrij stil dusch. Na ook even over zijn liefdesleven gebabbeld te hebben kwam hij met tips aanzetten om mij aan de man te helpen.
Uitgaan, contactadvertenties plaatsen, daten in het donker, welke ik allemaal afwees :)
Ik ben dan al wel lange tijd vrijgezel, maar nog niet wanhopig ;)
 
En toen sprak een zekere “zwangere soepkip” (wilde persé zo genoemd worden!) mij aan en vroeg mij na een paar regels ook hoe het zat met m’n liefdesleven…!
 
Het is gewoon een complot tegen me!
Ze willen me onder druk zetten om te zorgen dat ook ik ’s aan een vriendje kom…
Nuja, we zullen zien of het complot zich de komende tijd doorzet en of het gewerkt heeft…
 
Groeten van een gecomplotteerd ®onaldussen!
Lees meer...   (10 reacties)
Het volgende fragment speelt zich af ergens in de 2e klas van de middelbare school. Buiten was het mooi weer
 
2 woorden
 
Er was een leraar afwezig. Ik weet niet meer welke het was.
We kregen een vervangende docent voor dat uur.
Het was mijn mentrix uit de eerste klas.
We begeven ons allen naar lokaal 6C, aangrenzend aan de aula genaamd “de kleine beer”
Eenieder zoekt een plaats en gaat zitten.
M’n oude mentrix komt binnen en verteld dat het haar niet goed uitkomt. Ze zou ons een “buitenopdracht” geven. Oftewel, naar buiten (het was mooi weer) wat vragen beantwoorden (hoeveel ramen heeft het gebouw etc.), opdracht inleveren en rest van het uur vrij.
 
We gaan met zijn allen naar haar bureau en zij deelt de opdrachten uit.
Ik slof als een van de laatste richting bureau. Ik had niet zoveel haast. Een aantal heeft hun opdracht al en lopen naar buiten.
Zo ook een jongen uit m’n klas wiens naam ik vergeten ben. Hij is bij de deur en roept dan keihard richting mij. “Ron, je stinkt!”. Ik voel een warme gloed door m’n gezicht trekken.
Waarom moest dit nou weer? Hielden ze dan nooit op? Waarom pakken ze altijd mij?
Ik kijk m’n oude mentrix aan, zij trekt een gezicht alsof ze er niks van snapt, ik trek net zo’n gezicht. Ze hoeft niet te weten dat dit mij dagelijks overkomt. Het heeft geen nut. Ook zij zal net als alle andere leraren van de school niks aan willen / kunnen doen. Ik pak zwijgend m’n opdracht en loop dan samen met Danny de klas uit. We doen buiten onze opdracht, gaan naar binnen, leveren het in en lopen dan weer naar buiten en praten dan wat over koetjes en kalfjes. De mentrix kwam niet meer terug op het voorval van daarstraks. Ik vond het al best, had geen zin om er op in te gaan. Ik wilde het vergeten.
 
Nu, jaren later, achtervolgt dit fragment me nog steeds. Ik weet nog precies hoe ik voelde, hoe ik het grinniken van m’n “klasgenoten” hoorde, hoe m’n oude mentrix naar me keek, wat voor weer het was, en ik herinner ook het gezicht van die jongen die dat zei. Ik weet waar hij stond en welk lokaal we zaten.
Lokaal 6c. Het lokaal waarin in het begin van het schooljaar me al duidelijk werd gemaakt dat ik niet welkom was, dat ze mij haatten, dat ik weer een jaar tegemoet ging vol pesterijen en eenzaamheid.
 
Woorden kunnen je leven lang blijven achtervolgen en je hele leven beïnvloeden.
4 jaar lang zeiden ze elke dag “je stinkt”. 4 jaar lang…
Die 2 woorden staan in m’n geheugen gegrift. Nog elke dag spelen diverse fragmenten door m’n hoofd waar deze 2 woorden steevast in terugkeren.
Nog iedere keer als er iemand roept “ ’t stinkt hier” gaat er een rilling door m’n lichaam. Voel ik kramp in mijn buik, wordt m’n hoofd warm en krijg ik een brok in mijn keel. En iedere keer denk ik “zouden ze mij bedoelen”? Hoewel ik weet dat, dat niet zo is, maar toch…
Nu, 3 ½ jaar na de laatste dag op de middelbare school kan ik eindelijk die 2 woorden opschrijven. M’n handen beven, ik voel een brok in m’n keel, heb het gevoel alsof ik ieder moment in huilen kan uitbarsten, maar toch schrijf ik ze op. Ik heb eindelijk de moed gehad het op te schrijven! Een grote stap waarvan ik dacht dat ik deze nooit maken zou…
Lees meer...   (3 reacties)
Ik zit eens rond te neuzen op profielen van Gay.nl
Niks is zieliger dan op een zondagavond rond de klok van 11 uur des avonds pagina’s af te struinen vol met mensen die met wat foto’s en een tekst vol met leugens te bekijken.
Want dat is het.
 
Je meldt je aan bij een profielensite zoals gay.nl. Je zet wat foto’s op van jezelf. Het liefst van die foto’s waar je gezicht niet zo scherp opstaat, nog veel beter is het om dan een gekke bek te trekken of het allerbeste is om je foto in te kleuren met alle kleuren van de regenboog en met je gezicht naar een onbekend iets staren links of rechts van jou. Zo hoop je dat je kan verbloemen dat je eigenlijk een hartstikke lelijke trol bent net als 99% van deze wereld.
 
Nadat je een paar van zulke foto’s op je profiel hebt gezet begin je aan de tekst.
Niet dat ook maar iemand de moeite neemt om die tekst te lezen maar het is zo fijn om over jezelf te liegen. Niks is heerlijker om jezelf bij elkaar te liegen op papier zodat de anderen denken dat je best een enorm gek, gezellig, leuk bijzonder iemand bent.
Je zet wat van die dooddoeners in je tekst als;
Ik houd van gezelligheid,
Van vrienden (heb je niet maar dat staat zo leuk)
Shoppen (En dan moet je nog gaan dementeren!)
LEKKER eten (ooit iemand tegen gekomen die zei dat ie van goor eten houdt?)
Muziek (Britney Kaalhoofd, top40, R&B, Hiphop etc.)
En je grootste hobby is  Mijn vriendje! (leuk bedoelde maar totaal niet leuk overkomende integendeel zelfs, het komt over als een zeer irritante kut lachebekje of nog vreselijker, zo’n lachebekje met een hartje erbij er achteraan geplakt en daarna de tekst “Ik hou van je skatjuhhhh, ik wil je nooit meer kwijt!)
Je weet nu ook wie die zak aardappelen naast de “hoofdpersoon” is, waarmee ze aan de “wereld” willen laten zien hoe gelukkig ze zijn met elkaar. Ik kan alleen maar zeggen; GENIET van deze 24 uur samen, geniet van deze oppervlakkigheid en geniet van de illusie dat dit je “ware liefde” is. Na 24 uur verliefdheid besef je dat hij niet die persoon is als hoe hij zichzelf verkoopt met mooie teksten en foto’s. Na 24 uur besef je dat hij net zo’n lelijke oppervlakkige kutnicht is als jezelf en dat hij absoluut niet de ware liefde is, dat je bedrogen bent door hem.
1 uur na dat smsje waarin je elkaar hebt verteld dat het niet is waarnaar jullie zochten, dat de prik een beetje van de cola is, dat het eigenlijk meer voelt dat hij een broertje voor je is, ofnee, meer als een “goede vriend” en dat het misschien beter is dat jullie uit elkaar gaan en verder gaan als “vrienden”.
1 uur na dat smsje struin je gay.nl af en valt dan op een zelfde soort oppervlakkige kutnicht alleen besef je dat nog niet op dat moment. Daar moeten weer 24 uur aan voorbij gaan.
 
Sommigen zullen nu bij zichzelf denken “Pas 1 uur na dat smsje? Ik had al een ander voordat ik ook maar het idee kreeg om m’n aanstaande ex een smsje te sturen”
 
En zo probeert iedereen zich te “verkopen” met wat foto’s en wat leugens in de hoop dat er iemand intrapt en je weer 24 uur zoet bent “want alleen is ook maar alleen”
 
En op dat moment bedenk ik me hoe geweldig het eigenlijk is om alleen te zijn. Gewoon doen en laten wat jezelf wilt. Alle weekenden echt vrij. Niet dat gezeik van “wat zullen WE dit weekend gaan doen?” “Waar gaan WE stappen dit weekend?” “kom je naar mij toe of ga ik naar jou?”
 
Op zondagochtend om 9 uur “Schat. Word je wakker? Kom, opstaan, dan hebben WE nog wat aan deze dag” “Zullen WE lekker hand in hand in het bos gaan wandelen net als al die andere pas verliefde stelletjes?”
 
En daarom heb ik mijn “verkoop”praatje veranderd in een “afraad”praatje, zie: www.gay.nl/ronaldussen
 
Veel plezier en nu echt: Tot volgend jaar!
 
Groeten, Ronaldussen
Lees meer...   (8 reacties)
Het jaar 2008 zit er alweer bijna op. Dus wordt het tijd om terug te blikken.
Wat was het voor een jaar ? Wat heeft het jaar ons/mij gebracht? Zijn de voornemens uitgekomen? Is het geworden wat je had verwacht?
 
Laten we beginnen bij het begin. De jaarwisseling van 2007 naar 2008.
Voor het eerst vierde ik oud&nieuw niet bij mijn ouders maar bij vrienden.
Op oudejaarsdag stapte ik in Dieren op de trein naar Hilversum. Een rare dag om met de trein te reizen. Het was stil in de trein en op de stations.
In de trein overdacht ik het jaar 2007 zoals ik dat nu doe met 2008.
2007 had mij verandert. In 2007 besloot ik te stoppen met mijn studie werktuigbouwkunde.
Na verschillende beroepentests kwam ik uit bij de opleiding “Pedagogisch Werker”(het vroegere SPW) In 2007 besloot ik ook voor het eerst hulp te zoeken om mijn pestverleden en de toestanden van thuis te verwerken, danwel mee om te leren gaan.
 
In november kreeg ik antidepressiva. Dit moest ik eerst een paar maanden innemen voordat ik naar een psycholoog kon gaan. Dit deed ik dan ook braaf.
 
We gaan terug naar oudejaarsdag 2007. Ik kom aan in Hilversum en loop met de fles champagne naar het huis van m’n vriendin en dr man en kinderen.
Het was een gezellige dag en avond. Ook omdat droompjuh die avond nog langs kwam om gezellig met ons oud&nieuw te vieren.
Die avond was het zeer mistig, om 00.00 werd het nog erger. Slechter kon het nieuwe jaar ,in mijn ogen, niet beginnen. Ik wist dat het geen leuk jaar zou gaan worden. Ik wist dat ik dit jaar grotendeels met een depressief gevoel zal doormaken. Het jaar 2008 beangstigde mij. Wat zal het gaan brengen? Hoe slecht zou het dit jaar met me gaan? Ik was me er van bewust dat de afgelopen jaren mij alles behalve echt gelukkige tijden had gebracht. Ik had dan ook niet de illusie dat het dit jaar anders zou vergaan.
 
Nu ik , zo aan het einde van het jaar, terug kijk op het afgelopen jaar, kan ik zeggen dat het jaar mij had gebracht wat ik van tevoren eigenlijk wel verwacht had.
Een jaar waarin ik behoorlijk vaak diep en diep ongelukkig ben geweest. Een jaar waarin ik me dikwijls afvroeg wat voor zin het nog had om door te gaan. Door te gaan met school, met thuis wonen, met leven.
Hier kom ik nog regelmatig op terug in dit verslag ben ik bang.
 
Het is januari en ik zit nu al enkele maanden op de opleiding PW. Ik begin steeds meer te snappen waarom deze school als enige nog voldoende plek had voor deze richting. De organisatie is zwaar beroerd en niemand weet hoe de opleiding in elkaar steekt en wat er geleerd moet worden. Laat staan dat de exameneisen al duidelijk zijn en hoe deze getoetst worden.
Dit is niet alleen omdat het een vrij nieuwe opleiding is, nee dit ging al jaren zo op deze school heb ik vernomen. Rijn IJssel had wel eens dingen, maar deze school overtreft Rijn IJssel helemaal met mismanagement en wanorde.
 
We schrijven eind januari. Eind januari begon de eerste stage van deze opleiding. De opzet van de stage was heel anders dan ik gewend was. Op de middelbare school liepen we 2 schoolweken per jaar stage in de 3e en 4e klas. Op het Rijn IJssel liepen we 10 schoolweken achterelkaar stage per leerjaar. Op deze school zouden 20 weken, 2 dagen per schoolweek, stage gaan lopen. De rest van de week had ik gewoon les op school. De stageperiode duurde tot ongeveer aan de zomervakantie. Het was tevens mijn 1e echte stage in het zorg & welzijnswerk. (vrijwilligerswerk op een praktijkschool in de eerste helft van het schooljaar niet meegerekend dan)
 
Ik had geen zin om op een basisschool of kinderdagverblijf stage te gaan lopen. Ik had al vrijwilligerswerk gedaan op een middelbare praktijkschool voor moeilijk lerende kinderen en ik wilde nu wel eens wat anders. Ik moest immers aan het einde van het schooljaar de keuze maken tussen jeugd of volwassenenwerk (gehandicapten etc.).
Met veel moeite kreeg ik een stageplek bij een woongroep voor mensen met een verstandelijke beperking. Het was een zeer leuke stage met hele aardige bewoners en collega’s. Een stage waarin ik veel geleerd heb qua praktijk en qua eigen ontwikkeling.
Hoewel het me vrij snel duidelijk was dat ik niet de gehandicaptenzorg in wilde kijk ik met veel plezier terug op deze stageperiode.
 
Februari.
 
Dit is geen fijne maand voor mij. Mensen die langer mijn blogjes lezen (al vanaf de web-log.nl tijd) weten wel waarom.
Ik start deze maand dan ook met het logje “tranen”
Tranen die ik al jaren voel en die nog steeds niet weg zijn.
Februari is ook de maand waarin ik ben begonnen met schrijven van gebeurtenissen over vroeger. Het eerste was “De Wandeling”. Nu, bijna een jaar later heb ik een aantal gebeurtenissen precies opgeschreven. Ik heb ze (nog) niet allemaal op m’n blog gezet. Dat wil ik nu nog niet.
 
In deze maand heb ik een heel belangrijke stap gezet in m’n leven. Ik ben naar de psycholoog gegaan. Het was een vrouw aan wie ik zeer veel heb gehad. Ik ben tot op de dag van vandaag nog steeds heel gelukkig met het feit dat ik deze stap heb gezet. Inmiddels ben ik wel naar een andere psycholoog gegaan. Zij zat bij een organisatie die er voor wilt zorgen dat mensen weer verder kunnen met het huidige leven, weer wat houvast hebben. Voor de echte verwerking had ik aan 10 bezoekjes niet genoeg, ik wilde dieper, ik wilde het allemaal eindelijk eens echt gaan verwerken. Nu zit ik een half jaar bij een psycholoog in Dieren. Ook aan hem heb ik veel en krabbel ik langzaamaan uit het dal waarin ik gevallen ben.
 
In maart maakte ik een grote fietstocht, Voor het eerst in jaren kan ik je zeggen. Deze heb ik uitgebreid beschreven op m’n weblog. (De Fietstocht)
 
In maart heb ik ook m’n weblog opgeschoond en alle logjes van m’n oude weblog (ronaldussen.web-log.nl) verwijdert. De meeste logjes heb ik wel netjes bewaard op m’n computer voorzover ik dat nog niet had.
In deze maand ben ik ook van mentrix gewisseld. De vorige kon ik totaal niet mee overweg en ze nam mijn problemen niet serieus. Na een paar mails en een stevig gesprek ben ik overgegaan naar een andere mentrix. Ik was en ben nog steeds erg blij hiermee en kan goed met haar overweg. Zij neemt de problemen wel serieus en ze is heel concreet en actiegericht.
 
 
 
In april heb ik dan eindelijk het opknappen van mijn kamer afgerond. Iets waarvan ik van tevoren dacht dat ik het in een paar weken in september van 2007 zou kunnen doen werd onverhoopt een halfjaarplan met daarin lange periodes waarin ik niks uitvoerde en tussen de troep leefde. Iets waarvan mijn stemming ook niet beter van werd.
 
In april schreef ik ook het logje “achteraf” waarin ik terugkeek op de breuk tussen mij en m’n beste vriend van de basisschool en gelijktijdig ook het moment waarop het pesten op school is begonnen en de periode die er op volgde. Ik probeerde het allemaal een beetje te relativeren, maar merkte ook dat het me nog dwars zat en nog steeds zit. Dit logje was tevens weer een grote stap in het opschrijven en het verwerken van die periode.
 
In mei ging ik voor het eerst zonder mijn ouders op vakantie. Met droompjuh en silleke en de hele bende. Het was een zeer geslaagde vakantie en het is grotendeels voor herhaling vatbaar.
 
Ook in mei schreef ik over een gebeurtenis op school, een van de gebeurtenissen die me nog elke dag achtervolgt. Ik probeerde het al maanden, zoniet jaren lang op te schrijven en het is me toen gelukt. Weer een stap gezet in de goede richting!
 
De angst voor het pesten nam deze maan wel weer toe. Ik merkte dat ik steeds meer weer mezelf werd en dus ook drukker. Ik was bang dat ik daarom opnieuw het slachtoffer zou worden van pesterijen. Nu, aan het einde van dit jaar is het tegendeel waar, ik word helemaal niet gepest, ik word eindelijk geaccepteerd om wie ik ben en dat steunt me om steeds meer van mezelf te laten zien. Ook de docenten op school valt het steeds meer op dat ik weer plezier heb in veel dingen en dat ik steeds meer tot leven kom.
 
In juni werd het eerste deel van de serie “Dieren in beeld” geplaatst. Deze foto’s waren nog gemaakt met mijn oude camera. In juli heb ik een digitale spiegelreflexcamera gekocht. De Canon EOS 400D. Ik besef me nu dat ik nog geen foto’s op m’n weblog heb geplaatst, gemaakt door die camera. *schaam doe* (1e voornemen van het nieuwe jaar)
 
In juli & augustus was het dan zover, na 11 jaar ging ik dan eindelijk weer eens naar Zweden!
Met droompjuh en z’n zoon. Het was een fantastische vakantie en de 2 weken waren veeeeels te kort. Ik heb echt genoten en voor het eerst sinds de examenperiode in 2005 was ik weer ziels gelukkig. Ik heb genoten van dit prachtige uitgestrekte land met z’n vele vele vele vele meren en bossen. Het absolute hoogtepunt was toch wel de boottocht over een gigantisch meer bij onze eerste camping in Zweden.
Nu ik dit schrijf besef ik me dat ik jullie nog een verslag over deze vakantie beloofd had. (2e goede voornemen voor het volgende jaar)
 
In augustus bestond ronaldussen.punt.nl 2 jaar.
 
In september was ik het echt zat thuis. Ik wilde niet meer verder, niet weer mezelf weer opladen om vervolgens een paar dagen later weer terug te vallen. Ik was de ruzies thuis zat, ik was mijn ouders zat maar ik was bovenal mijn broer zat. De veroorzaker van de problemen thuis. In deze maand nam ik een besluit. Ik stelde mijn ouders de keuze. OF m’n broer eruit OF ik eruit. Ik gaf ze 2 maanden de tijd om te beslissen.
 
In deze maand plaatste ik ook een oproep op m’n weblog voor een kamer. Ik had niet de illusie dat m’n ouders m’n broer het huis uit zouden zetten.
 
In september begon ook de school weer. Eind vorig schooljaar werd gevraagd wie het komende schooljaar mede het schoolkamp voor de nieuwe 1e klassers wilden organiseren.
Ik en nog een klasgenoot besloten dit te gaan doen en met een aantal personen uit andere klassen hebben we het kamp georganiseerd en het was een geslaagd kamp.
Ik heb hier ook weer veel van geleerd.
 
Met het nieuwe schooljaar begon ook weer een nieuwe stageperiode.
Ik werd geplaatst op een Antroposofische school voor kinderen met een verstandelijke beperking. Na de 1e dag fietste ik al gillend naar huis en de 2e dag heb ik ze dan ook medegedeeld dat ik mijn stage bij hun beëindigde. Ik voelde me totaal niet op m’n plek. Ik had het gevoel alsof ik in een sekte was beland! Nee, voor mij geen Antroposofische instelling meer!
Snel zocht ik naar een nieuwe stageplaats en die vond ik op een basisschool in Dieren
 
In oktober kwam mijn oma uit Velp met een tijdelijke oplossing voor het probleem thuis. Ik kon bij haar gaan wonen zodat ik rust kreeg waar ik zeer naar verlangde.
Ondertussen kreeg mijn broer een ultimatum. Uiterlijk per 1 januari moest hij het huis uit.
 
Ik kreeg zelf wel een grote terugval. Ik ging, nu ik eindelijk de rust had, beseffen hoe ernstig de situatie thuis is geweest en nog steeds was. Ik besefte hoeveel invloed het op mij had gehad en hoeveel energie me het allemaal gekost heeft en nog kostte. Ik merkte dat ik op was, energieloos. Op stage ging het ook minder. Niet omdat ik het er niet naar m’n zin had, maar,  gewoon omdat ik er de energie er niet voor had. De simpelste opdracht kon ik niet meer maken namelijk, het bijhouden van een logboek. Samen met m’n stagebegeleidster heb ik dan ook besloten te stoppen met stage. Het lukte gewoon niet, de energie was op. De school steunde en steunt me nog steeds met deze beslissing.
 
In november ben ik jarig, dit jaar een bijzondere leeftijd bereikt. Ik ben 20 geworden en dus ben ik oud. Ik zit nu voorgoed aan de TIG vast.
 
In december kwam er een plek vrij in het bejaardentehuis voor m’n oma uit Arnhem. Ze heeft Alzheimer en dat wordt steeds erger. Iedereen was dan ook druk met de verhuizing en het opruimen van haar oude flatje.
Mijn oma heeft wel een behoorlijke terugval gekregen van de verhuizing. We hopen dat het weer een beetje bijtrekt want ze is nu behoorlijk in de war. Het is triest, naar om te zien hoe iemand verslechterd.
 
In december is ook mijn broer het huis uitgegaan. Eindelijk!
 
En dan, dan zijn we waar we nu zijn, bijna het einde van het jaar. Ik heb in 4 A4tjes teruggeblikt op het afgelopen jaar. Een hele lap tekst en ik zal vast nog heel veel vergeten zijn op te schrijven.
Nu is het tijd om vooruit te kijken.
 
Ik ben nu zover uit het dal dat ik in januari wil beginnen met het afbouwen van de medicatie.
Ik zal dan nog wel wat terugvallen maar ik weet dat ik het nu aan kan. Ik heb rust en de juiste mensen om mij heen.
De kerstdagen vier ik thuis.
Oud&nieuw vier ik net als afgelopen keer in Hilversum. Ook deze keer is Droompjuh er ook bij en nu ook zijn zoon.
Ik weet nu al dat het gezellig gaat worden!
 
Volgend jaar? Wat moet ik verwachten? Wat moet ik hopen? Wat staat mij te wachten?
In ieder geval wil ik van de medicijnen af en ik hoop volgend jaar het verwerkingsproces te kunnen afronden en de stijgende lijn die ik nu doormaak te kunnen doorzetten. Volgend jaar hoop ik weer thuis bij m’n ouders te kunnen wonen. Dat het weer gezellig wordt en dat ik weer helemaal voor het leven wil gaan, eindelijk weer eens lange tijd plezier zal hebben.
 
Het zal wederom een moeilijk jaar worden maar ik heb er vertrouwen in dat het al met al een goed jaar gaat worden en waarin ik eindelijk een nieuwe start kan maken in het leven!
 
En nu zal ik jullie ogen rust gunnen na het lezen van dit verslag(je).
 
Ik wens jullie allemaal hele fijne feestdagen en een gelukkig en gezond 2009 en ik hoop dat jullie volgend jaar weer mijn weblog willen volgen.
 
 
Tot volgend jaar!
 
Groeten, Ronaldussen!
Lees meer...   (6 reacties)
Ik ben een bijzonder exemplaar.
Nee, dit ruikt niet naar arrogantie, dit is gebaseerd op feiten.
 
Neem nou iets simpels als een mobiele telefoon.
Ik heb geen superdehip telefoon met bluetouth (hoe je het ook mag schrijven), honderduizend menu’s, geen mp3 speler (waarmee je de liedjes ook door een luidspreker kunt luisteren) en het cameraatje wat erop zit is nog van voor de oorlog. Ik heb een telefoon met toetsen, dus geen touchescreen of een plat plaatje met wat cijfertjes en lettertjes erop op zo’n uitschuifbaar paneeltje wat bij 3x heen en weer schuiven eraf flikkert. Ik heb een telefoon waar je de toetsen gewoon aan kunt aanraken zonder anorexiavingers te hebben.
Ik heb een telefoon waarmee je gewoon kunt bellen en sms’en en waar je wat foto’s mee zou kunnen maken. Dat laatste is een leuk extra iets waar ik eigenlijk nooit gebruik van maak. Ik heb een telefoon met oude ringtones. Dus ringtones zonder gesproken muziek etc. Gewoon wat piepjes in een bepaalde melodie. Ik heb een telefoon zonder een abonnement, laat staan een abonnement waarmee ik zoveel belminuten “gratis”krijg, met een sms bundel,  met een bel- en smsbundel die ik maandelijks/wekelijks/dagelijks kan bijstellen en waarbij ik iederjaar uit een nieuwe telefoon kan kiezen. De fabriekanten spelen hier op in en maken nog maar nauwelijks telefoons die het langer dan een jaar blijven werken. Er zijn zelfs type telefoons die na 3 tot 6 maanden al roepen “koop maar een ander, ik ben dood” Ik heb een telefoon met een ouderwetse prepayd kaart erin.
Ik waardeer mijn kaart telkens met 20 euro op. Hiermee bel en sms ik 2 tot 3 maanden. Sommigen kunnen van dit geld met veel moeite slechts 1 uur doorkomen… (en dan doen ze al zuinig aan!)
Ik heb een telefoon die bijzonder populair is als zakelijke telefoon. Waarom? Omdat deze zeer simpel in gebruik is en kan doen waarvoor die gemaakt is namelijk, bellen en sms’en.
Ik heb een telefoon die nu al bijna 2 jaar werkt en nog geen enkel mankement vertoont (afgezien van wat krasjes hier en daar) *afklopdoe*.
 
Nog een reden waarom ik een bijzonder exemplaar ben.
Ik lust geen alcohol. Ik ga bijna nooit uit en drink bijna nooit alcoholische dranken. Ik drink alleen bij hoge uitzondering op een bijzonder warme dag een biertje.
Als ik uitga (en das bij hoge uitzondering) dan drink ik 2 tot 3 pilsjes. Meestal haal ik dat aantal niet eens. Ik heb liever cola. Ik heb geen alcohol nodig om een leuke avond gehad te hebben, ik hoef me niet helemaal ladderzat te zuipen om een leuk weekend te hebben en ik heb ook geen kater nodig om de volgende dag de hele dag in bed te blijven liggen, dat lukt mij zonder ook wel :D.
 
Seks:
Ik vind seks iets bijzonders. Ik wil pas seks met iemand als ik die persoon al een tijdje ken, al een tijdje een relatie heb met die persoon. Ik vind dat je zuinig moet omgaan met je lichaam.
Ik wil me niet laten gebruiken om iemands geilheid op te lossen. Ik ben dus niet voor seksdates. Laat staan dat ik seks zie als een ruilmiddel! Ik hoef zowiezo nie echt seks te hebben. Gewoon knuffelen, tegen elkaar aanliggen zonder iets te zeggen vind ik net zo fijn, misschien nog wel fijner.
 
Muziek:
 
Ik heb een erge brede muzieksmaak. Ik luister veel naar muziek uit de jaren 50 t/m 90.
Ik hou van zoete jaren 50/60 liedjes (The Drifters, Sam Cooke etc.) maar ook van rock zoals Queen en Pink Floyd. Ik hou ervan om naar langspeelplaten te luisteren. (The Beatles, Pink Floyd). Ik heb geen Ipod met de mogelijkheid om er 2 tot 4GB aan mp3’s en filmpjes op te zetten. Ik heb een Pacherbel mp3 speler waar hooguit 60 mp3’s op kunnen. Meestal haal ik de 60 niet eens, als er 30 opstaan is dat al veel.
Ik luister mijn muziek op een normaal niveau. Ik denk aan m’n gehoor. Ik val ook mijn medereizigers niet lastig met mijn muziek. Dat wil zeggen dat ik oordopjes op heb die geluidsdempend zijn. Oftewel, mijn medereizigers horen niet die bas/drumdeunen door de hele bus/treincoupé heen. Ook speel ik mijn muziek niet af via een luidspreker. Ik vind deze muziek mooi/leuk, Ik wil deze muziek horen, anderen willen dat (meestal) niet.
Verder luister ik eigenlijk totaal niet meer naar Nederlandse zenders. Geen leuke muziek, teveel gelul tussen de platen door. Ik luister naar de Zweedse radio (www.rixfm.se) en sinds kort ook naar Radio Nostalgie Soul www.nostalgie.fr , idd, een Franse zender met oude soulmuziek. Heerlijk!
Voor wie benieuwd is naar andere radiozenders: www.nederland.fm , www.sverige.fm , www.lafrance.fm. Onderaan de pagina's kan je op een landenvlaggetje klikken. Dan verschijnt er keurig een pagina met alle radiozenders van dat land erop :)
 
Ontbijt:
 
Iedere ochtend ontbijt ik. Een kom yoghurt met muesli en een kopje thee. Zonder ontbijt ga ik niet de deur uit. Sterker nog, als ik s’ochtends niks eet val ik om. Meeste mensen ontbijten niet meer terwijl ontbijt juist enorm gezond is. Het is de belangrijkste maaltijd van de dag!
Ook maak ik iedere ochtend brood klaar als ik naar school moet. Ik ga dus niet in de pauze naar de supermarkt om er wat appelflappen, zakken chips en weet ik veel wat voor troep te halen. Als ik al in de pauze er naar toe ga is het om een croissant te halen. Bij de Coöp zijn die dingen best lekker! (Italiaanse bollen zijn daar ook om te smullen!).
Ik ga ook niet om 11 uur s’ochtends naar de viskraam om vis te halen als ontbijt of naar de cafetaria voor een snack. S’ochtends lees ik ook altijd de krant. Hier neem ik dan ook minimaal een half uur de tijd voor.
 
Ik denk dat ik nu wel duidelijk genoeg ben geweest om uit te leggen waarom ik zo bijzonder ben. Mis je wat, wil je nog wat meer weten, extra uitleg bij wat ik tot nu toe geschreven heb?
Laat een reactie achter! (ook als je algemeen hierop wilt reageren)
 
Groeten, Ronaldussen
Lees meer...   (11 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl